“Ben yok, biz varız” cümlesi kendimi bildiğimden beri Hamle’nin bulunduğu her mekanda  göze çarpar. Ve her seferinde aynı düşünceyle okurum. Mümkün mü? Ruh haline göre cevap değişir. Kimi zaman mümkün oluverir kimi zaman imkansız.

İnsanların birbirine saygı duymasını, yanlışını kabul edebilmesini öğretme çalışmaları ilkokulda başlar. Herkese öğretilemez o ayrı… Böylece gergin ve mutsuz insanlar yetişir. Bu kişiler birbirileriyle anlaşamaz,  iletişim kuramaz, haliyle ekip olamazlar.

32 yıl… Neredeyse yarım asır. Ülkenin en köşesinde, küçük  ve mütevazı bir şehirde bunca yıl ayakta kalmak, aynı insanlarla onlarca yıl beraber çalışabilmek… Sanırım bunlar, o dört kelimelik cümlenin yıllarca durduğu yerden bile ne kadar etkili olduğunu anlatmaya yeterli.

Hamle kuruluşundan itibaren kurumsallaşmaya önem veren ve kendisiyle yarışan bir kurum olmaya özen göstermiştir. Zaten tarafsızlığımızın ve özgün tavrımızın yegane sebebi kendi içimizde saygıyı, güveni benimsememiz ve kurumsallaşmayı mümkün olduğunca sağlamış olmamızdır.

En sıkıntılı dönemleri yaşamış ve büyük mücadeleler vermiş olan başta dedem Hüseyin NİZAMOĞLU ve dostlarına, babam Hayati NİZAMOĞLU’na ve rahmetli amcam Halilibrahim NİZAMOĞLU’na  minnettarız…